Browsing All posts tagged under »social media«

Φουέγκο στο μίσος

Μαΐου 28, 2018 by

0

Ας μη γελιόμαστε, ο πόλεμος που έχει εξαπολυθεί ενάντια στην Ελένη Φουρέιρα δεν είναι άσχετος με τον ρατσισμό και τον μισογυνισμό, ούτε ακόμα και με την ταξικότητα. Ακόμα και όταν χρησιμοποιείται η ποιότητα ως όχημα. Όλα αυτά στηρίζονται σε κατασκευασμένες διχοτομήσεις, έτσι κι αλλιώς. Ο πόλεμος ενάντια στο πρόσωπό της είναι ο πόλεμος ενάντια σε μια φτωχιά, μετανάστρια γυναίκα, η οποία όχι μόνο επιβιώνει σε αυτήν την κοινωνία, αλλά χρησιμοποιά τα χαρακτηριστικά για τα οποία η κοινωνία την έχει καταπιέσει προκειμένου να ακουστεί η φωνή της, μετατρέποντάς τα στη δύναμή της. Και ακούγεται. Έτσι κι αλλιώς, οι διχοτομίες μεταξύ ποιότητας και ποπ κουλτούρας, καθώς και μεταξύ αισθητικής και κιτς, δεν είναι καθόλου άσχετες με τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ταξικότητα. Είτε αυτ@ που τις εκφράζουν το συνειδητοποιούν είτε όχι.

Ο δράστης του Ορλάντο και η ισλαμοφοβία

Ιουνίου 19, 2016 by

0

Μετά τη μαζική δολοφονία κουήρ ατόμων στο Ορλάντο,  ο δημοσιογράφος Che Brandes-Tuka έγραψε ένα δημοφιλές ποστ σχετικά με το δράστη, το οποίο το Facebook διέγραψε, και μπλόκαρε για τρεις μέρες το λογαριασμό του Brandes-Tuka. Παραθέτουμε παρακάτω το αρχικό ποστ μεταφρασμένο, όπως αναρτήθηκε στη σελίδα μας στο Facebook. Μπορείτε να δείτε το αρχικό κείμενο εδώ. Μετά από μερικές μέρες […]

Fatherland vs motherland

Οκτώβριος 5, 2015 by

0

Κάποτε ας μιλήσουμε για το πως ο στρατός (ανα)παράγει μισογυνισμό και φασισμό. Κάποτε ας μιλήσουμε για την κατασκευή του Άλλου και τον διαχωρισμό σε στρατόπεδα και κουτάκια. Κάποτε ας μιλήσουμε για την καταπίεση όλων από τον μιλιταρισμό. Κάποτε ας μιλήσουμε και για τις θανατοπολιτικές.

Η κατανάλωση της βίας και η οικονομία του θρήνου και της συγκίνησης στην δύση

Σεπτεμβρίου 8, 2015 by

0

Οι φωτογραφίες πεθαμένων μωρών ή ενηλίκων, κακοποιημένων ανθρώπων ή ζώων συμβάλουν όντως στην ευαισθητοποίησή μας, ή μήπως τελικά συντείνουν στην αναισθητοποίησή μας? Συνηθίζουμε τη βία τόσο πολύ που την βλέπουμε ενώ τρώμε το δείπνο μας και την χωνεύουμε κάποτε πιο γρήγορα και κάποτε μόνο κάπως αργότερα από αυτό. Τη συνηθίζουμε τόσο πολύ που την αποδεχόμαστε και την αναπαράγουμε. Συχνά όχι μόνο ως εικόνα. Πόσο πρόθυμ@ είμαστε τελικά ως κοινωνία να αναπαράγουμε τη βία? Και ποιά είναι τα όριά μας σε αυτό? Καταναλώνουμε τη βία αναπαράγοντάς την και νομίζουμε πως αυτό μπορεί να σημαίνει εξιλέωση.