Browsing All posts tagged under »latest«

Ο Γιακουμάτος, το μίσος, η πολιτική, η κανονικότητα και η λαϊκή εντολή

Ιανουαρίου 24, 2017 by

1

Λοιπόν, κύριε χύμα-τσοπανόσκυλο-που-είναι-αρνάκι, εντάξει… Πρώτο, έχω πρόβλημα με τη ματσίλα. Αλλά έχω κι εγώ πάρα πολλ@ φίλ@ στρέιτ. Πάρα πολλούς! Δεν με ενδιαφέρει η συμπεριφορά η σεξουαλική σας, είναι δικό σας θέμα. Ούτε κι αν σας αρέσει «το ωραίο φύλο» με ενδιαφέρει. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι δεν μπορείς να προτείνεις αυτό το θέμα ως μεγάλο πλεονέκτημα. Είναι κάτι που το ‘χουν όλοι. Είναι ένα προνόμιο. Δηλαδή δεν μπορείς να μου ανάγεις την ετεροφυλοφιλία σε… σε παράδειγμα προς μίμηση. Και σίγουρα δεν μπορείς να μου ανάγεις την τοξική σου αρρενωπότητα σε… σε προτέρημα και καθολικό κανόνα! Εντάξει, είναι ένας άνθρωπος… Ο σις ετεροφυλόφιλος λευκός άντρας συντηρητικός πολιτικός είναι μάλλον ενός είδους μόνο, για να το καταλάβετε κοινωνικά. Είναι επίκτητος ρόλος, ο οποίος στην επιτέλεσή του καταπιέζει όλ@ εμάς τ@ υπόλοιπ@. Αυτός δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Θέλω να πιστεύω όμως πως μπορούμε να τον ανατρέψουμε. Αυτός έγινε! Δηλαδή, τα προνόμιά του ήταν περισσότερα από τις εμπειρίες του. Αυτόν λοιπόν έχω κάθε λόγο να τα έχω μαζί του. Δεν είμαι ετεροφοβική. Απλώς πρέπει να έχουμε όλ@ παραδείγματα. Και πρέπει να έχουμε όλ@ εκπροσώπηση. Εκπροσώπηση δεν χρειάζονται ούτε και πρέπει να έχουν οι κακοποιητές. Άμα δεις στην τηλεόραση, πχ, η οποία μπαίνει στο σπίτι μέσα, όλα τα παραδείγματα είναι τα 90%, τα πετυχημένα, ετεροκανονικά, κυρίαρχα αρρενωπά, κακοποιητικά. […] Όταν το παιδί βλέπει ότι ανεβαίνει, ανεβαίνει, ε… επηρεάζεται. Είναι μια κανονικότητα. Είναι κοινωνικό προνόμιο και είναι η δική μας πολιτική καταπίεση. Η αντίστασή μας είναι κολλητική, ναι, για αυτό να φοβάσαι!

Η κατανάλωση της βίας και η οικονομία του θρήνου και της συγκίνησης στην δύση

Σεπτεμβρίου 8, 2015 by

0

Οι φωτογραφίες πεθαμένων μωρών ή ενηλίκων, κακοποιημένων ανθρώπων ή ζώων συμβάλουν όντως στην ευαισθητοποίησή μας, ή μήπως τελικά συντείνουν στην αναισθητοποίησή μας? Συνηθίζουμε τη βία τόσο πολύ που την βλέπουμε ενώ τρώμε το δείπνο μας και την χωνεύουμε κάποτε πιο γρήγορα και κάποτε μόνο κάπως αργότερα από αυτό. Τη συνηθίζουμε τόσο πολύ που την αποδεχόμαστε και την αναπαράγουμε. Συχνά όχι μόνο ως εικόνα. Πόσο πρόθυμ@ είμαστε τελικά ως κοινωνία να αναπαράγουμε τη βία? Και ποιά είναι τα όριά μας σε αυτό? Καταναλώνουμε τη βία αναπαράγοντάς την και νομίζουμε πως αυτό μπορεί να σημαίνει εξιλέωση.

Διάκοψα τον Ομπάμα επειδή πρέπει να ακουστούμε

Ιουνίου 25, 2015 by

0

Χθες το βράδυ μίλησα ανοιχτά για να απαιτήσω σεβασμό και αναγνώριση της έκφρασης φύλου μας και την απελευθέρωση των υπολογιζόμενων 75 τρανς μετανάστ@ που βρίσκονται υπό κράτηση τώρα. Δεν υπάρχει περηφάνεια για το πως οι ΛΟΑΤΚ μετανάστ@ αντιμετωπίζονται σε αυτήν τη χώρα και δεν μπορεί να υπάρξει γιορτή με μια διοίκηση που έχει τη δυνατότητα να μας κρατά υπό κράτηση και σε κίνδυνο ή να μας αφήσει ελεύθερ@.

ποιόν εν το τίμημα όταν τα πράιντ «κερδίζουν» σε κανονικότητα τζιαι θεσμούς?

Ιουνίου 14, 2015 by

0

Θέλουμε πράιντ όπου τα τρανς άτομα, οι λεσβίες γυναίκες, τα ίντερσεξ άτομα, τα μπαϊσέξουαλ άτομα, τα πανσέξουαλ άτομα, τα κουίαρ άτομα, οι μετανάστ@, οι πρόσφυγ@, τα ανάπηρα άτομα, τα φυλακισμένα άτομα, τα οροθετικά άτομα, οι σεξ εργάτ@, οι bdsmers τζιαι ούλλ@ όσ@ βιώνουμε πολλαπλές διακρίσεις τζιαι καταπιέσεις να έχουμε ενεργή συμμετοχή τζιαι εκπροσώπηση. Η κανονικότητα εν εν η δική μας διεκδίκηση. Θέλουμε στα πράιντ μας να έχουμε χώρο, χώρο που να εν ασφαλής για τα σώματα, τις φωνές μας τζιαι τες διεκδικήσεις μας. Εν θέλουμε πράιντ όπου οι σύμμαχ@ ακούουνται πάνω που εμάς. Οι θεσμοί τζιαι η κανονικότητα πνίουν τες φωνές μας ούλλον τον χρόνο. Στα πράιντ μας θέλουμε συμμαχ@ που εν να εν τζιαμέ για να μας ακούσουν τζιαι όι για να τ@ ακούσουμε!