Κάποιες σκέψεις για «την υπόθεση της μικρής Άννυ»

Γιατί είναι άπειρα ευκολότερο να στιγματίζουμε ολόκληρες ομάδες ανθρώπων, να αφαιρούμε την ανθρώπινη υπόσταση ατόμων και ολόκληρων ομάδων, να τ@ δικάζουμε, να τ@ καταδικάζουμε και να ζητούμε τον λιθοβολισμό τους από το να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας ως κοινωνία και να κάνουμε κάτι να αλλάξουμε. Κάπως έτσι το μεταναστευτικό υπόβαθρο, η σεξ εργασία, η χρήση ουσιών, η σεξουαλικότητα, η τρανς ταυτότητα, η κοινωνική τάξη από παράγοντες ευαλωσιμότητας που είναι σε αυτήν την κοινωνία κατασκευάζονται σε παράγοντες εγκληματικότητας. Και κάπως έτσι δεν διερωτούμαστε για το πόσο ευάλωτ@ γίνεται κάποι@ κατά τη διάρκεια της αστυνομικής/δικαστικής ανάκρισης λόγω αυτών των παραγόντων, αλλά πειθόμαστε για την ενοχή τ@. Και κάπως έτσι αποποιούμαστε τις δικές μας ευθύνες. Χωρίς να σκεφτόμαστε πως αν δεν υπήρχαν διακρίσεις και ευαλωσιμότητα ίσως να μην υπήρχε κι έγκλημα. Γιατί ίσως τότε να μην υπήρχαν οι συνθήκες που θα καθιστούσαν δυνατή την εξαφάνιση ενός παιδιού.