Το προσωπικό είναι πολιτικό #5 – Trafok

Posted on 15/07/2015 από

0


Το άρθρο αυτό ανήκει σε μια ομάδα κειμένων στα οποία κάποι@ από εμάς μιλάμε για την προσωπική μας διαδρομή και τον τρόπο που η ζωές μας έγιναν η αιτία για να αναπτύξουμε φεμινιστικές σκέψεις. Δείτε τα προηγούμενα άρθρα εδώ.

_____________________________________________________________________________________________

«Το προσωπικό είναι πολιτικό». Φράση εξαιρετικής βαρύτητας, ολοένα και συνειδητοποιώ. Αν έβλεπα αυτή τη φράση πριν από 5 χρόνια θα απορούσα ως προς τη σημασία της, αν και ήμουν ένα παιδί που ψαχνόταν συνεχώς και δεν ήθελε να αφήνει πέτρα ασήκωτη.

Με αφορμή λοιπόν την πρόταση αυτή, θα εξιστορήσω την αφήγησή  για τη ζωή μου και την πορεία μου προς το φεμινισμό. Μια λέξη που τραντάζει ανθρώπους, άλλοτε θετικά, άλλοτε αρνητικά. Μια μικρή παρατήρηση, πριν κάνω το άλμα. Το κείμενο αυτό είναι μεγάλη πρόκληση για μένα, καθώς με φέρνει αντιμέτωπη με την εαυτή μου για το τι πολιτική χροιά να βάλω στους όρους που να καθρεφτίζει και την προσωπική μου πλευρά. Με εξαίρεση την τελευταία πρόταση, θα χρησιμοποιήσω όρους ουδέτερης γραμματικής χροιάς κατά την αναφορά στο άτομό μου, καθώς βρίσκομαι σε ένα μεταβατικό στάδιο εκφραστικής οικειοποίησης.

Γεννήθηκα τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990 σε μια πόλη της Ελλάδας. Αν και οι γονείς μου μεγάλωσαν σε αυστηρά παραδοσιακά και συντηρητικά πλαίσια, είναι από τους ανθρώπους που συνειδητά προσπαθούν να διώξουν συμπεριφορές «παλιομοδίτικες» που είχαν οι δικοί τους γονείς, αλλά δεν παύουν να έχουν μεγαλώσει στην πατριαρχική ελληνική κοινωνία και με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ως παιδί, που λόγω τους σώματός μου ανατράφηκα και μεγάλωσα σαν αγόρι, είχα πολύ ανήσυχη φύση, διαρκώς ήμουν στο ψάξιμο και δεν έπαιρνα δεδομένα όλα τα «πρέπει» και τα «σωστό-λάθος» των γονιών μου, καθώς επίσης ήθελα να προσδιορίζω τα πράγματα με τη δική μου πινελιά. Έφτασε και η στιγμή της εφηβείας, όπου τα ερωτικά συναισθήματα για το αρσενικό φύλο βγήκαν στην επιφάνεια. Ήταν περίοδος σύγχυσης και μεγάλης προσωπικής αναταραχής και κυρίως, βίωσα ένα συμβάν που απωθούσα σαν κάτι που απλώς έτυχε να γίνει, αλλά ποτέ δεν αντιμετώπισα κατά μέτωπο με το άτομο μου. Άφησα δηλαδή να με κυριαρχήσει το τι μου αρέσει, που με εμπόδισε να δω το «είμαι το τάδε άτομο, που του αρέσει και αυτό». Ήταν χρόνια μέγγενης, αυτοπαγίδευσης.

Για την πτυχή αυτή της ζωής μου δέχτηκα αφόρητη πίεση από πολλά πεδία: υπέστην bullying, αστυνόμευση από το οικογενειακό μου πλαίσιο για το πώς πρέπει να είναι η εμφάνισή μου, απειλές πως είμαι υποψήφιο θύμα βιασμού, δηλαδή πράγματα που είναι απόρροια τους σεξισμού και μισογυνισμού που έχει ποτίσει την κοινωνία μας.

Τότε ξεκίνησα κι εγώ να μπαίνω σε μια διαδικασία προσωπικής ενεργοποίησης, ύστερα από χρόνια εσωτερικευμένων -φοβιών και άλλων αναπαραστάσεων. Γιατί το άτομό μου εγείρει τόσες αντιδράσεις σε αυτό το πλαίσιο; Ποια είναι η υπόσταση της διαφορετικότητας; Για καλή μου τύχη, όταν μίλησα σε κοντινά άτομα για κάποιες από τις εμπειρίες μου, άρχισα ολοένα και πιο πολύ να μπαίνω και στο φεμινιστικό κύκλο. Κι εδώ είναι το κομβικό σημείο όπου το προσωπικό γίνεται πολιτικό και τούμπαλιν. Άρχισα να ενημερώνομαι για διάφορα θέματα, που κυρίως μιλάει ο τριτοκυματικός διαθεματικός φεμινισμός (shout out στη φίλη μου που με έφερε σε επαφή με τους όρους αυτούς), και θέματα που με αφορούν άμεσα, έμμεσα ή και καθόλου. Το σημαντικότερο είναι πως βρίσκω εμπειρίες που πηγάζουν από άτομα ομάδων που έχουν δεχθεί πολλών ειδών κοινωνικές πιέσεις εξαιτίας του πατριαρχικού μοντέλου, κάτι που είναι ένας κοινός τόπος. Κι έτσι προστέθηκε και η φεμινιστική πλευρά στην ταυτότητά μου.

Κι εδώ μια παύση. Η ταυτότητά μου.

Το πράγμα που είχα κλεισμένο στο κουτί της Πανδώρας, που τον τελευταίο χρόνο κατάφερα να ανοίξω. Πώς με προσδιορίζω εγώ στο χώρο; Είμαι ένα αγόρι, που είναι ομοφυλόφιλο επειδή του αρέσουν άλλα αγόρια, τι πιο λογικό (not).

Κι εδώ η φεμινιστική θεωρία ήρθε και ρίζωσε μέσα μου και με ωρίμασε ένα τσακ παραπάνω. Όταν άρχισα να πληροφορούμαι ότι η σεξουαλικότητα είναι ένα φάσμα και όχι ένα σκέτο δίπολο, γνώρισα κάποια πράγματα από τις ρίζες τους. Όταν έμαθα για τα διεμφυλικά (τρανς) άτομα και τα cis άτομα, γνώρισα κάποια πράγματα από τις ρίζες τους. Όταν είδα πώς άτομα μειονοτήτων ή άτομα που έχουν καταπιεστεί, ασκούσαν καταπίεση από μέρος τους λογω δικών τους εσωτερικοποιημένων ή όχι αναπαραστάσεων και διάφορων στερεοτύπων, γνώρισα πάλι κάποια πράγματα από τις ρίζες τους.

Οι εμπειρίες που έζησα μου καταδεικνύουν πως είναι απωθημένες εμπειρίες ενός τρανς ατόμου. Αν μη τι άλλο, η φεμινιστική πρακτική μου έμαθε να σέβομαι την ταυτότητά μου, να αναγνωρίζω πως τα πράγματα ακόμα και στα πλαίσια αυτά είναι ρευστά και ότι οι ταμπέλες πρέπει να είναι σύμμαχοί μας και όχι εχθροί μας.

Ετικέτα:
Posted in: Άρθρα