Browsing All posts tagged under »μισογυνισμός«

Φουέγκο στο μίσος

Μαΐου 28, 2018 by

0

Ας μη γελιόμαστε, ο πόλεμος που έχει εξαπολυθεί ενάντια στην Ελένη Φουρέιρα δεν είναι άσχετος με τον ρατσισμό και τον μισογυνισμό, ούτε ακόμα και με την ταξικότητα. Ακόμα και όταν χρησιμοποιείται η ποιότητα ως όχημα. Όλα αυτά στηρίζονται σε κατασκευασμένες διχοτομήσεις, έτσι κι αλλιώς. Ο πόλεμος ενάντια στο πρόσωπό της είναι ο πόλεμος ενάντια σε μια φτωχιά, μετανάστρια γυναίκα, η οποία όχι μόνο επιβιώνει σε αυτήν την κοινωνία, αλλά χρησιμοποιά τα χαρακτηριστικά για τα οποία η κοινωνία την έχει καταπιέσει προκειμένου να ακουστεί η φωνή της, μετατρέποντάς τα στη δύναμή της. Και ακούγεται. Έτσι κι αλλιώς, οι διχοτομίες μεταξύ ποιότητας και ποπ κουλτούρας, καθώς και μεταξύ αισθητικής και κιτς, δεν είναι καθόλου άσχετες με τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ταξικότητα. Είτε αυτ@ που τις εκφράζουν το συνειδητοποιούν είτε όχι.

Η κατασκευή της Μήδειας

Μαΐου 5, 2018 by

2

Αν πραγματικά μας σοκάρει και μας ενοχλεί η εγκατάλειψη ενός βρέφους (που πρέπει να μας ενοχλεί τουλάχιστο), τότε πρέπει να μας ενοχλεί και η έλλειψη κοινωνικής στήριξης  σε μια νεαρή έγκυο γυναίκα. Αν πραγματικά μας απασχολεί η αξία της ανθρώπινης ζωής, ας ξεφύγουμε από τα στερεότυπα της αυτοθυσίας, αλλά και από τον μύθο της Μήδειας. Και κυρίως, ας κατανοήσουμε πως τέτοια συμβάντα δεν αποτελούν αποκλειστικά οικογενειακές και προσωπικές τραγωδίες, αλλά αποτελέσματα των κοινωνιών μας. Και ας αναγνωρίσουμε το δικαίωμα της κάθε γυναίκας στην αυτοδιάθεση του σώματός της, στην ενημέρωση, στην στήριξη και στην πρόσβαση σε επιλογές που να σέβονται την ίδια. Και αν εννοούμε πραγματικά πως τα παιδιά δεν πρέπει να θεωρούνται ιδιοκτησία της μάνας τους, τότε να αναγνωρίσουμε και τις συλλογικές μας ευθύνες ως κοινωνία προς όλα τα παιδιά και να μην αφήνουμε τις υποχρεώσεις τους αποκλειστικά στις μανάδες τους.

Κουράστηκα να μη με πιστεύουν

Σεπτεμβρίου 20, 2017 by

0

Το ακόλουθο κείμενο γράφτηκε από την Amber Tamblyn (@ambertamblyn), ηθοποιό, συγγραφέα και σκηνοθέτη, για τους New York Times. Μπορείτε να δείτε το πρωτότυπο κείμενο εδώ. Όταν ήμουν 21, πήγα στο γραφείο ενός παραγωγού της τηλεοπτικής σειράς που πρωταγωνιστούσα για να συζητήσω ένα μεγάλο πρόβλημα. Σε εκείνη τη φάση ήμουν ήδη ηθοποιός για πάνω από μια […]

Ιστορίες από τα σχολεία 1 – Μάγισσες και καθηγητές στη φορμόλη

Δεκέμβριος 11, 2016 by

6

Βράζω στο ζουμί μου που η κόρη μου πάει σχολείο και πρέπει να ανέχεται να της λένε πως η οικογένειά της (όταν δεν είναι αόρατη) δεν είναι “φυσιολογική” και είναι “λάθος.” Πως η μαμά της είναι εγωίστρια γιατί αποφάσισε πως δεν ήθελε να κλειστεί σε έναν δυστυχισμένο γάμο επειδή θα έκανε παιδί (έλα να ανταλλάξουμε ζωές, κύριε καθηγητά, για μια μέρα και μετά να μου πεις πόσο εγωίστρια είμαι). Ότι οι γυναίκες είμαστε πουλυέξοδες, μουρμούρες, λουσούδες, φάουσες, ύπουλες, χειριστικές, παράσιτα αλλά και “αναγκαία κακά” προκειμένου οι άντρες να αποκτούν οικογένειες και να διαιωνίζεται το ανθρώπινο είδος. Ότι δηλαδή είμαστε χρήσιμες ως αναπαραγωγικές μηχανές. Και ότι η κακία μας είναι ευτυχώς θεραπεύσιμη μέσω του (εννοείται του ετεροκανονικού, φαντάζομαι και ιεραποστολικού μόνο) σεξ. Βράζω στο ζουμί μου που η κόρη μου πάει σχολείο και πρέπει να μαθαίνει για τη σεξουαλική ζωή που (ο καθηγητής της νομίζει πως) η πεθερά του δεν έχει (για μένα αυτό αγγίζει? τα όρια της σεξουαλικής παρενόχλησης). Που πρέπει να ακούει το μονολογικό παραλήρημα ενός μισογύνη που ζει σε ένα δυστυχισμένο γάμο, τον οποίο δεν τερματίζει (και στον οποίο κατά πάσα πιθανότητα ο μόνος λόγος που εξ αρχής μπήκε είναι) λόγω των συντηρητικών του απόψεων περί οικογένειας. Που πρέπει να ακούει πως ο απόλυτος σκοπός της ζωής κάθε ανθρώπου είναι ο γάμος και η οικογένεια. Που πρέπει να ακούει πως οι άνθρωπ@ χωριζόμαστε σε “λογικούς” και άρα “φυσιολογικούς” και “τρελλούς” και πως οι “τρελλοί” πρέπει να κλείνονται για πάντα σε ψυχιατρεία για να μην διαταράσσουν την ομαλότητα της φυσιολογικής ζωής των υπολοίπων. Κατά τον ίδιο τρόπο που τη διαταράσσουμε και όσ@ δεν είμαστε “κανονικ@” γενικότερα, όπως πχ όσες αποκτήσαμε παιδιά και – άκουσον άκουσον – δεν παντρευτήκαμε. Και που όλα αυτά της τα λέει ένας καθηγητής που συμπαθά, ένας καθηγητής που υποτίθεται πως είναι χαλαρός και αστείος και όχι κάποιος που είναι φανερά συντηρητικός και αντιπαθητικός. Βράζω στο ζουμί μου που η κόρη μου πάει σχολείο, τα ακούει όλα αυτά και άλλα πολλά, έρχεται σπίτι αναστατωμένη κι εγώ δεν μπορώ να πάω στο σχολείο και να τ@ πω τι νομίζω για όλα αυτά.