Browsing All posts tagged under »ελλάδα«

Ο Γιακουμάτος, το μίσος, η πολιτική, η κανονικότητα και η λαϊκή εντολή

Ιανουαρίου 24, 2017 by

0

Λοιπόν, κύριε χύμα-τσοπανόσκυλο-που-είναι-αρνάκι, εντάξει… Πρώτο, έχω πρόβλημα με τη ματσίλα. Αλλά έχω κι εγώ πάρα πολλ@ φίλ@ στρέιτ. Πάρα πολλούς! Δεν με ενδιαφέρει η συμπεριφορά η σεξουαλική σας, είναι δικό σας θέμα. Ούτε κι αν σας αρέσει «το ωραίο φύλο» με ενδιαφέρει. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι δεν μπορείς να προτείνεις αυτό το θέμα ως μεγάλο πλεονέκτημα. Είναι κάτι που το ‘χουν όλοι. Είναι ένα προνόμιο. Δηλαδή δεν μπορείς να μου ανάγεις την ετεροφυλοφιλία σε… σε παράδειγμα προς μίμηση. Και σίγουρα δεν μπορείς να μου ανάγεις την τοξική σου αρρενωπότητα σε… σε προτέρημα και καθολικό κανόνα! Εντάξει, είναι ένας άνθρωπος… Ο σις ετεροφυλόφιλος λευκός άντρας συντηρητικός πολιτικός είναι μάλλον ενός είδους μόνο, για να το καταλάβετε κοινωνικά. Είναι επίκτητος ρόλος, ο οποίος στην επιτέλεσή του καταπιέζει όλ@ εμάς τ@ υπόλοιπ@. Αυτός δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Θέλω να πιστεύω όμως πως μπορούμε να τον ανατρέψουμε. Αυτός έγινε! Δηλαδή, τα προνόμιά του ήταν περισσότερα από τις εμπειρίες του. Αυτόν λοιπόν έχω κάθε λόγο να τα έχω μαζί του. Δεν είμαι ετεροφοβική. Απλώς πρέπει να έχουμε όλ@ παραδείγματα. Και πρέπει να έχουμε όλ@ εκπροσώπηση. Εκπροσώπηση δεν χρειάζονται ούτε και πρέπει να έχουν οι κακοποιητές. Άμα δεις στην τηλεόραση, πχ, η οποία μπαίνει στο σπίτι μέσα, όλα τα παραδείγματα είναι τα 90%, τα πετυχημένα, ετεροκανονικά, κυρίαρχα αρρενωπά, κακοποιητικά. […] Όταν το παιδί βλέπει ότι ανεβαίνει, ανεβαίνει, ε… επηρεάζεται. Είναι μια κανονικότητα. Είναι κοινωνικό προνόμιο και είναι η δική μας πολιτική καταπίεση. Η αντίστασή μας είναι κολλητική, ναι, για αυτό να φοβάσαι!

αριστερά, τρανσφοβία και κανονικότητα

Νοεμβρίου 29, 2015 by

4

Τα επιχειρήματα του Πατέλη στηρίζονται στη βάση μιας (φαντασιακής) βιολογικής καθαρότητας και μιας συνωμοσιολογικής προσέγγισης του καπιταλισμού ως φορέα αλλοτρίωσης αυτής της καθαρότητας με όχημα τα ΛΟΑΤΙΚ* και φεμινιστικά κινήματα. Στηρίζονται επίσης σε άκαμπτα δίπολα: γυναίκα – άντρας, βιολογία – κατασκευή, καθαρότητα – αλλοτρίωση, φυσικό – τεχνητό, επιθυμία – ανάγκη. Αν και γελοία, δυστυχώς αυτά τα επιχειρήματα μου ακούγονται πολύ γνώριμα. Τα έχω ακούσει επανειλημμένα σε συνελεύσεις και ιδιωτικές συζητήσεις με άλλ@ αριστερ@. Έρχονται πάντα πακέτο με το δόγμα πως το μόνο αληθινά επαναστατικό ζήτημα είναι το ταξικό. Εκφράζονται συνήθως με δυνατά ντεσιμπέλ σε μια προσπάθεια διαγραφής κάθε άλλης φωνής. Και καταλήγουν πάντα στο πως οι επιθυμίες των τρανς ατόμων, των γυναικών, των κουίαρ υποκειμένων δεν είναι παρά τεχνητές ανάγκες που ο καπιταλισμός δημιουργεί και η γνήσια αριστερά οφείλει να τους αντισταθεί. Το ενδιαφέρον είναι πως αυτές οι συζητήσεις εμπλέκουν τα ίδια εργαλεία και βασίζονται στα ίδια δίπολα που είναι βασικά συστατικά του εθνικισμού και της εξουσίας.

Γιατί η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας δεν είναι στο πράιντ

Ιουνίου 14, 2015 by

0

Το κείμενο αυτό διαβάστηκε στην Πολιτική Εκδήλωση υπέρ των Τρανς Δικαιωμάτων, στην Αίθουσα Χατζηδάκι Νομικής Σχολής Αθηνών στις 12 Ιουνίου 2015 Αναδημοσίευση από το σάιτ της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας: http://www.loa.gr/ Φέτος είναι μια πολύ σημαντική χρονιά για το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα. Έχουμε μία κυβέρνηση αριστερή, με παλιές και παλιούς συμμάχους, το σύμφωνο συμβίωσης μόλις παρουσιάστηκε (ελλιπές, […]

Κάποιες σκέψεις για «την υπόθεση της μικρής Άννυ»

Μαΐου 10, 2015 by

5

Γιατί είναι άπειρα ευκολότερο να στιγματίζουμε ολόκληρες ομάδες ανθρώπων, να αφαιρούμε την ανθρώπινη υπόσταση ατόμων και ολόκληρων ομάδων, να τ@ δικάζουμε, να τ@ καταδικάζουμε και να ζητούμε τον λιθοβολισμό τους από το να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας ως κοινωνία και να κάνουμε κάτι να αλλάξουμε. Κάπως έτσι το μεταναστευτικό υπόβαθρο, η σεξ εργασία, η χρήση ουσιών, η σεξουαλικότητα, η τρανς ταυτότητα, η κοινωνική τάξη από παράγοντες ευαλωσιμότητας που είναι σε αυτήν την κοινωνία κατασκευάζονται σε παράγοντες εγκληματικότητας. Και κάπως έτσι δεν διερωτούμαστε για το πόσο ευάλωτ@ γίνεται κάποι@ κατά τη διάρκεια της αστυνομικής/δικαστικής ανάκρισης λόγω αυτών των παραγόντων, αλλά πειθόμαστε για την ενοχή τ@. Και κάπως έτσι αποποιούμαστε τις δικές μας ευθύνες. Χωρίς να σκεφτόμαστε πως αν δεν υπήρχαν διακρίσεις και ευαλωσιμότητα ίσως να μην υπήρχε κι έγκλημα. Γιατί ίσως τότε να μην υπήρχαν οι συνθήκες που θα καθιστούσαν δυνατή την εξαφάνιση ενός παιδιού.